Archives for posts with tag: twitter

Nieuwjaarskans:

Ik had zin om het nieuwe jaar met iets onverwachts te beginnen, en zette daarom een foto van mijn schilderij “Model” op FB en twitter. Ik schreef erbij dat: a) wie het mooi vond, b) het wilde hebben, c) er thuis plek voor had – een motivatie kon schrijven. De nieuwjaarskans. Aan de hand van die motivaties zou ik dan beslissen aan wie ik dit grote schilderij (70 bij 100 cm, olie op doek, twv  €1400,00) zou gunnen.

Mensen kregen een ruime week om te reageren. Ik vroeg hen ook om de oproep te delen en/of te retweeten zodat zoveel mogelijk mensen kans kregen om mee te dingen. Op FB kwamen al snel reacties binnen en werd er ijverig (doch soms met een gezonde tegenzin, want immers meer concurrentie) gedeeld. Ook op twitter begonnen de reacties binnen te komen en werd mijn oproep herhaaldelijk geretweet.

Een paar zaken vielen mij onmiddellijk op. Veel meer mensen dan ik had kunnen vermoeden hadden moeite om te verwoorden wat hen aantrok aan het schilderij. De heldere kleuren werden veelvuldig geroemd, maar velen liepen daarna vast. “Het zou mooi staan bij mij in de kamer / op mijn kale muur / in mijn nieuwe huis / ik zou er heel erg blij mee zijn” was dan nog een hoopvol toevoegsel, en daar bleef het vaak bij. Mijn schrijvende collega’s hadden minder moeite met het verwoorden. En veel jonge mensen die vaak niet meer hoeven verwoorden omdat ze nu immers altijd beschikking hebben over het delen van beelden, hielden het bij beeld: een selfie (dit ben ik voor mijn kale muur), een foto van een (kleurrijke) kamer waar het schilderij echt heel mooi zou staan, een foto van het huis in aanbouw waar het schilderij mooi zou staan, etc.

Ik vroeg mij, telkens weer nieuwe reacties lezend, af of mensen in 1800 of begin vorige eeuw zich beter konden uitdrukken omdat beschrijven in die tijd noodzakelijk was? Was hun vocabulaire uitgebreider, genuanceerder, poetischer? De bijbel bijvoorbeeld, is nu aangepast aan modern taalgebruik. Dit betekent dat al die prachtige woorden en die rijke taal die ik met de paplepel ingegoten kreeg, en die veelal al alleen nog maar passief bekend waren, nu helemaal uit onze taal verdwijnen.

Kunnen we nog wel beschrijven wat we zien, meemaken, voelen en willen? Zoals vroeger in brieven aan elkaar? Of kunnen nu alleen schrijvers e.d. nog beschrijven omdat de noodzaak tot beschrijven steeds meer verdwijnt? We hoeven zelfs niet meer op een ansicht onze vakantie te beschrijven aan het thuisfront, we eten gewoon een ijsje ergers waar er WIFI is, en appen daarvandaan een fotootje of tien naar het thuisfront. Zien en meemaken kun je dus aardig op beeld vastleggen.Woorden zijn dan erg veel werk. En die mens kiest bij voorkeur nu eenmaal de makkelijkste en de kortste weg van A naar B.

Maar wat je voelt of wilt, dat zul je toch moeten beschrijven. Als je daar geen woorden meer voor hebt, dan loop je lelijk vast in het leven. Daar is namelijk geen snel fotograferend mobieltje voor uitgerust. En zien we niet steeds meer mensen vastlopen in dit leven omdat ze het middel van de taal (dus discussie) niet meer tot hun beschikking hebben?

Er is vast wel onderzoek gedaan naar het verschil tussen taalgebruik in de vorige eeuw(en) en nu. Ik denk bijvoorbeeld dat de mensen van nu (onder de veertig) veel minder woorden kennen dan de ouderen, en dat de jeugd van nu er nog minder kent. Hoe verhoudt het beschikbare vocabulaire van tegenwoordig zich tot dat van iemand uit, bijv.,  de middenklasse uit de vorige eeuw?

Als je meer van mijn schilderijen wilt zien, kijk dan op www.selmanoort-art.nl.

IMG_2220

Loes Hazelaar kwam het schilderij “Model” afgelopen week ophalen in mijn atelier.

 

 

Advertenties

Als je terugkomt van vakantie, zie je vaak met een frisse blik wat je op wilt ruimen thuis. Voor mij was dat Facebook, waar ik de laatste tijd toch al niet vrolijk van word. Na een maand als kleuterjuf voor de zomervakantie wist ik het weer: volwassenen zijn alleen maar ouder. Niet wezenlijk anders. “Mama, mama, kijk naar mij! Juf, juf, zie je mij? Kijk dan!” Zoveel inzicht in de volwassen menselijke ziel & zaligheid hoef ik nu ook weer niet. Laat ik het daar maar op houden.

Er zijn mensen die van alles op twitter en facebook zetten waar mijn tenen van krullen, vooral bij berichten die niet over henzelf, maar over hun dierbaren gaan. Van foto’s van overledenen tot intieme details over ziektes, kinderen, liefdesleven, enz. Niet dat ik vind dat zulke zaken niet bespreekbaar zijn, maar mijn gevoel schreeuwt dat zulke zaken niet op deze manier openbaar gecommuniceerd moeten worden. Schakel over op de mail als je iets echt persoonlijks wilt toelichten aan een speciaal iemand waarmee je op twitter of FB aan de praat bent geraakt. Zo simpel is het. En zo netjes, integer en privé als het hoort. Je hoort sowieso niet alles van je dierbaren aan de grote klok te hangen. En ook waar het je eigen leven betreft ben je altijd gelinkt aan anderen en mocht je het voor jezelf niet nodig vinden, je bent die anderen wel discretie verschuldigd.

Mensen gaan wat mij betreft onthutsend over grenzen. Als mensen oud, dood of ziek en (ik bedoel in elk geval zonder toestemming tot openbaarmaking van die foto) gefotografeerd worden, als kinderen en geliefden  (al of niet met een beperking) geen toestemming geven om over hun beperkingen, zwaktes en persoonlijke strijd te FB/twitteren. Een blij kind met een diploma of pasverworven rijbewijs  in de hand op de foto op FB, okee. Dat lijkt me weinig kwaad kunnen. Maar uitgebreid twitteren of FB-en over het bedplassen of de driftbuien van je kind of de depressie van je moeder, vind ik echt niet kunnen. En moet dat nou: een foto plaatsen van je geliefde met een openbare liefdesverklaring erbij voor iedereen die het weten wil? Het lijkt de VS wel! Amerikanen gaan bij zoiets staan applaudiseren. We willen zo graag gehoord worden, allemaal. Zo graag dat we onze geliefden de bescherming van discretie niet geven die we hen verschuldigd zijn?

Natuurlijk zijn er leuke of informatieve dingen op FB. Iemand die oprecht blij en opgetogen een foto van het nieuwe jonge katje plaatst. Iemand die een tentoonstelling heeft. Een nieuw boek. Een mooie tekening. Of, naar genoeg, een gebroken been of een aanrijding met de auto. Ik vind het fijn om mee te leven met mensen die ik ken en waar ik een band mee heb. Dat kan zijn een collegiale band vanwege gedeelde werkinteresse (schrijvers, recensenten, etc), een vriend/familie band, of iemand uit het verleden (mijn vorige buurmeisjes, etc). Nu werd mijn FB dik bevolkt door mensen die ik helemaal niet kende. In het begin dacht ik dat het goed zou zijn om veel tot mijn vrienden toe te laten, omdat ik boeken schrijf en graag gelezen wil worden. Maar daar kom ik nu van terug. FB is commerciëler geworden en veel mensen willen bevriend zijn om zichzelf of hun product te verkopen of onder de aandacht te brengen. Ik heb dus opgeruimd in mijn vrienden/collega’s bestand.

‘Je kunt die facebookvrienden gewoon ‘uitzetten’, kreeg ik als goede raad van mensen die dachten dat ontvrienden weleens slecht zou kunnen zijn voor mijn PR. Ja. Maar dan staan ze nog steeds in mijn vriendenbestand. Zeker: veel leuke, lieve, aardige en gewoon betrokken mensen die iets willen weten over mijn boeken. Maar ook iemand actief bij een politieke partij waar ik niks mee te maken wil hebben kwam ik tegen, iemand die betrokken was bij nare agressieve zaken, en allerlei mensen waarvan ik eigenlijk helemaal niet weet waar ze voor staan (en er zijn veel onfrisse zaken en connecties). We leven in wantrouwige tijden. Ik ben iemand in een kwetsbaar beroep, schrijver en werkend met kinderen. Iedereen is welkom om zich mijn openbare FB te abonneren, wetend dat ik hun verslagen niet lees en zie. Ontvrienden is eerlijker dan hen ‘uitzetten’ (te vriend houden maar hun verslagen/foto’s niet langer ontvangen), vind ik. En in sommige gevallen soms ook gewoon verstandiger.

En voor al die lieve, leuke, aardige en gewoon betrokken mensen die ik heb ontvriend: jullie foto’s en verslagen waren mooi en teder en goedbedoeld, maar ze waren niet voor mijn oren en ogen bestemd. Ze waren voor opa en oma, voor familie, vrienden en kennissen. Ik hoop dat die er allemaal nog veel en lang van zullen genieten en ik wens jullie het allerbeste.

%d bloggers liken dit: