Archives for posts with tag: schilderij

Nieuwjaarskans:

Ik had zin om het nieuwe jaar met iets onverwachts te beginnen, en zette daarom een foto van mijn schilderij “Model” op FB en twitter. Ik schreef erbij dat: a) wie het mooi vond, b) het wilde hebben, c) er thuis plek voor had – een motivatie kon schrijven. De nieuwjaarskans. Aan de hand van die motivaties zou ik dan beslissen aan wie ik dit grote schilderij (70 bij 100 cm, olie op doek, twv  €1400,00) zou gunnen.

Mensen kregen een ruime week om te reageren. Ik vroeg hen ook om de oproep te delen en/of te retweeten zodat zoveel mogelijk mensen kans kregen om mee te dingen. Op FB kwamen al snel reacties binnen en werd er ijverig (doch soms met een gezonde tegenzin, want immers meer concurrentie) gedeeld. Ook op twitter begonnen de reacties binnen te komen en werd mijn oproep herhaaldelijk geretweet.

Een paar zaken vielen mij onmiddellijk op. Veel meer mensen dan ik had kunnen vermoeden hadden moeite om te verwoorden wat hen aantrok aan het schilderij. De heldere kleuren werden veelvuldig geroemd, maar velen liepen daarna vast. “Het zou mooi staan bij mij in de kamer / op mijn kale muur / in mijn nieuwe huis / ik zou er heel erg blij mee zijn” was dan nog een hoopvol toevoegsel, en daar bleef het vaak bij. Mijn schrijvende collega’s hadden minder moeite met het verwoorden. En veel jonge mensen die vaak niet meer hoeven verwoorden omdat ze nu immers altijd beschikking hebben over het delen van beelden, hielden het bij beeld: een selfie (dit ben ik voor mijn kale muur), een foto van een (kleurrijke) kamer waar het schilderij echt heel mooi zou staan, een foto van het huis in aanbouw waar het schilderij mooi zou staan, etc.

Ik vroeg mij, telkens weer nieuwe reacties lezend, af of mensen in 1800 of begin vorige eeuw zich beter konden uitdrukken omdat beschrijven in die tijd noodzakelijk was? Was hun vocabulaire uitgebreider, genuanceerder, poetischer? De bijbel bijvoorbeeld, is nu aangepast aan modern taalgebruik. Dit betekent dat al die prachtige woorden en die rijke taal die ik met de paplepel ingegoten kreeg, en die veelal al alleen nog maar passief bekend waren, nu helemaal uit onze taal verdwijnen.

Kunnen we nog wel beschrijven wat we zien, meemaken, voelen en willen? Zoals vroeger in brieven aan elkaar? Of kunnen nu alleen schrijvers e.d. nog beschrijven omdat de noodzaak tot beschrijven steeds meer verdwijnt? We hoeven zelfs niet meer op een ansicht onze vakantie te beschrijven aan het thuisfront, we eten gewoon een ijsje ergers waar er WIFI is, en appen daarvandaan een fotootje of tien naar het thuisfront. Zien en meemaken kun je dus aardig op beeld vastleggen.Woorden zijn dan erg veel werk. En die mens kiest bij voorkeur nu eenmaal de makkelijkste en de kortste weg van A naar B.

Maar wat je voelt of wilt, dat zul je toch moeten beschrijven. Als je daar geen woorden meer voor hebt, dan loop je lelijk vast in het leven. Daar is namelijk geen snel fotograferend mobieltje voor uitgerust. En zien we niet steeds meer mensen vastlopen in dit leven omdat ze het middel van de taal (dus discussie) niet meer tot hun beschikking hebben?

Er is vast wel onderzoek gedaan naar het verschil tussen taalgebruik in de vorige eeuw(en) en nu. Ik denk bijvoorbeeld dat de mensen van nu (onder de veertig) veel minder woorden kennen dan de ouderen, en dat de jeugd van nu er nog minder kent. Hoe verhoudt het beschikbare vocabulaire van tegenwoordig zich tot dat van iemand uit, bijv.,  de middenklasse uit de vorige eeuw?

Als je meer van mijn schilderijen wilt zien, kijk dan op www.selmanoort-art.nl.

IMG_2220

Loes Hazelaar kwam het schilderij “Model” afgelopen week ophalen in mijn atelier.

 

 

Advertenties

Ik kon toch iets bijdragen…

Schilderij “Tulpen”, olie op doek, 100/140 cm.

Onlangs ontving ik weer een magazine van Hospice Issoria, Leiden, omdat wij in het adresbestand hiervan zitten. Dit komt omdat het initiatief voor dit hospice jaren geleden is genomen door o.a. mijn buren en hun gezinsleden. Het initiatief is inmiddels uitgegroeid tot een zeer professionele organisatie en er is een nieuw  pand. Ik ken het nieuwe pand. Het staat aan de Burggravenlaan, nummer 11, is groot en mooi en ligt in een prachtige tuin. Vroeger was ertegenover het sportveld van mijn middelbare school aan de Hoge Rijndijk. Vaak vroeg ik me vroeger af wie er in dat mooie huis in die tuin woonde, of het een heel rijke familie was. Dan droomde ik ervan in zo’n soort huis te wonen en er een schrijfkamer te hebben. En als ik dan even geen inspiratie had, zou ik de bloementuin in lopen…

Nu zit er dus een hospice in het pand, en dat is helemaal goed. Ik woon inmiddels in mijn eigen droomhuis, gelukkig een stuk kleiner, maar echt met schrijf- en schilderkamer, en met een (bloemen)tuin. Ik bladerde het magazine door en natuurlijk stond er ergens ook de bescheiden vraag voor inzet of een bijdragen voor wie dit zich kan veroorloven.  Ik dacht aan het nieuwe onderkomen, aan het goede doel, en aan mijn beperkte middelen. Maar… natuurlijk kon ik iets bijdragen! Een schilderij!

Contact werd gelegd.  Gisteren ging ik het schilderij ophangen, kreeg ik een rondleiding door het mooie pand (1920) en herinnerde ik me weer levendig hoe het was om vijftien te zijn en op het sportveld te staan dromen. Het hospice is prachtig en het is prachtig dat er een hospice is. Mijn schilderij hangt in de gastvrije woonkeuken en zo is er toch een stukje van mij in het huis van mijn jeugddromen terecht gekomen.

Een stukje kleur, droom, bezieling – het voelt goed om iets waarvan ik meer dan genoeg heb, te hebben kunnen bijdragen aan het Leidse Hospice Issoria.

Voor wie meer van mijn schilderwerk wil bekijken: http://www.selmanoort-art.nl

 

 

 

 

 

 

 

IMG_2352Een aantal dagen geleden kreeg ik een mailtje dat keurig in mijn vakje ‘reclame’ terecht kwam. Nu kijk ik dat vakje elke dag even na omdat kinderen die me mailen niet altijd duidelijk een onderwerp vermelden, en ook komt er weleens serieuze mail uit het buitenland in dat vakje terecht. In zag een mail getiteld: “Missie, 120 bij 100 cm” en pas na even realiseerde ik me dat dit de titel en het formaat van een schilderij van mij waren, dus ik klikte de mail open. Er stond een vriendelijke aanhef boven, de schrijver noemde zichzelf Gabriel Wolfgang zei dat zijn vrouw het schilderij had ontdekt en er weg van was. Hij wilde het haar graag cadeau geven. Kon ik nog meer informatie over het schilderij mailen, en de prijs? Het was voor hun nieuwe appartement. Hij zou in Adelaide gaan wonen.

Natuurlijk voelde ik mij zeer gestreeld. Wat leuk! Een flink deel van mijn familie woont in Australie, dus het leek mij goed mogelijk dat zij vrienden op de site van hun Nederlandse nichtje hadden gewezen. Ik mailde ‘Dear Gabriel’ terug en een uurtje later kreeg ik een opgetogen mail. Ik moest het schilderij als verkocht beschouwen en ik hoefde me geen zorgen te maken over het verzenden, zijn ‘shipping-agent’ zou het schilderij komen ophalen en cheques voor het gevraagde bedrag meenemen. De verhuizing naar Adelaide zou deze maand nog plaatsvinden. En hij was zo blij met de aankoop want zijn vrouw zou binnenkort bevallen van een zoon. Tot zover vond ik zijn verhaal nog aannemelijk. Op het betreffende schilderij staan tinnen soldaatjes en omdat het erg kleurrijk is, denken veel mensen dat het geschikt zou zijn voor een kinderkamer. Maar in mijn buik… daar knaagde het diertje ‘wantrouwen’ genaamd. Er is iets fout, knaagde dat diertje. ‘Waarom bepaalt hij dat hij met cheques gaat betalen? En waarom deze haast? En hij maakt veel fouten in zijn Engels…”  (Maar mijn Australische familie toch ook, omdat ze er nooit naar school zijn geweest… sprak ik tegen) Ik moest mijn banknr. IBAN en BIC nummer doorgeven. Voor de zekerheid belde ik met mijn bank. ‘Accepteer nooit cheques, die zijn negen van de tien keer ongedekt,’ was het advies van mijn bank. ‘Je kunt de gevraagde gegevens veilig doorgeven, maar als je ziet dat het geld op je rekening staat, moet je bellen met onze buitenlandafdeling, want soms kan overgemaakt geld nog teruggevorderd worden. Je moet dus bevestigd krijgen dat het geld vast staat voor je je schilderij opstuurt of meegeeft.’

Ik moest met tegenzin en teleurstelling onder ogen zien dat ik te maken had met een oplichter. En ik was aanvankelijk zo blij, ik had de vermeende verkoop zelfs al op facebook gezet en werd door vrienden van harte gefeliciteerd met een verkoop zo ver weg! Enfin. Alleen was het me nog niet helemaal duidelijk hoe ik dan opgelicht werd. Ik verstrekte geen wachtwoorden of onveilige gegevens. En het schilderij hing bij mij aan de muur. Niemand rende er mee weg, dus… hoe?

De aap kwam uit de mouw bij de derde mail. Ondanks dat ik duidelijk stelde dat betaling via overmaking zou verlopen, bleef de mailer bij zijn cheques alsof hij teveel haast had om mijn instructies nog op te volgen (hij moest onverwacht voor zijn werkgever op reis, mailde hij). Die cheques zou hij meegeven aan de ‘shipper’ die het schilderij bij mij thuis op zou halen. Omdat deze persoon cash nodig had zou hij een paar honderd euro meer uitschrijven. Zou ik dan die paar honderd euro aan deze persoon als wisselgeld willen meegeven? Dat zou fijn zijn en erg aardig van mij want hij had zo’n haast en moest weg en wilde het schilderij zo graag hebben en er was nog zoveel te regelen.

Okee. Duidelijk. En ook dat mijn tinnen soldaatjes ergens in een sloot hadden kunnen eindigen.

Blij met een dooie mus, en weer een levenslesje rijker.

Fijne feestdagen allemaal, en een gezond en liefdevol 2013!

%d bloggers liken dit: