Archives for posts with tag: schilderen

IMG_0100Een poosje geleden zette ik verheugd op Facebook dat mijn zelfportret was uitgekozen voor de voorselectie van de portretwedstrijd van museum Boymans van Beuningen. In totaal waren er 1321 (!) inzendingen en de voorselectie bestond uit 112 werken. Ik vond het reuze leuk zover te zijn gekomen met het zelfportret dat ik maakte op een zondagavond toen alle mannen hier in huis op de banken Studio Sport zaten te kijken en ik mezelf, bij gebrek aan ruimte in de zithoek, in mijn verbannen staat in het donkere raam van mijn werkkamer weerkaatst zag. Ik grijnsde mezelf maar eens toe, en voilà, ik dacht, ik ga ervoor. Voor mij geen gekweld portret, geen lijdende pose, geen diepzinnige blik, geen gekwetste afweer, geen in de handen verborgen gelaat. Gewoon. Rechtuit. Vrouw. Vijftiger. Huis vol mannen. Tegenslag. Meevallers. Moederliefde, dochterpijn, en vooral de humor die alles verdraaglijk maakt. C’est la vie. Grijns nog maar eens. Krijtjes gepakt, kop getekend. Titel inzending…. eh… “vertrouwen” dan maar, want wat rest een mens anders?

Ik verwachtte niet bij de laatste 25 inzendingen (die in Boymans komen te hangen/staan) te horen, en dat hoorde ik ook niet. Omdat ik beloofde om vrienden op de hoogte te houden, hierbij een stukje uit de aardige mail die ik kreeg van Bregje van der Laar van museum BvB:

“Tot mijn spijt moet ik u mede delen dat uw werk uiteindelijk niet in de expositie wordt opgenomen. Dat betekent niet dat uw werk niet goed of interessant genoeg is. Het feit dat u bij de beste 112 zit zegt wat dat betreft genoeg. In de bijlage vind u een lijst van de deelnemers die in de expositie worden opgenomen. De jury heeft een diverse expositie willen samenstellen die op uiteenlopende wijze invulling geeft aan het thema ‘zelfportret’ en de tentoonstelling biedt slechts ruimte aan een zeer beperkt aantal werken, waardoor ook veel interessante werken zijn afgevallen.Vanwege de rijkheid en veelzijdigheid aan inzendingen is er wel besloten om alle niet-tentoongestelde werken (vd 112) te verwerken in een compilatiefilm. Deze film wordt uitsluitend in het filmhuisje naast de tentoonstelling vertoond. Verder blijven alle werken in ieder geval tot het eind van dit kalenderjaar zichtbaar op mijn blog www.bregjesrondleidingen.nl.

Ik vond het erg leuk om mee te doen, vooral omdat ik de laatste tijd weer vrij en met veel plezier bezig ben het tekenen/schilderen van portretten, vooral ook weer met gemengde materialen. Deze krijttekening gaat in een map op zolder. Misschien komen mijn zonen hem later tegen en zeggen ze dan fronsend: Is ma dat? Had ze zoveel rimpels dan?

Voor mensen die het leuk vinden om te zien – meer recente portretten staan op mijn art site: http://www.selmanoort-art.nl

Advertenties

PORTRETTEN:

Naast mijn schrijven wordt schilderen steeds belangrijker. Ik bof enorm met de LIFO op toplokatie in Leiden, waar al mijn werk exclusief en het hele jaar rond wordt tentoongesteld anders was ik misschien wel gestopt met schilderen. Want wat moet je met je eigen zolder vol schilderijen? En dan maar sjouwen van ziekenhuis naar bibliotheek om nog ergens gezien te kunnen worden…

Oefening baart kunst. Niet alleen teken ik weer vaker en veel met houtskool en krijt, ook in het schilderen heb ik een vorm gevonden waar ik me goed bij voel. Zo goed dat ik heb besloten opdrachten voor portret te gaan aanvaarden. Maar nou is niet iedere kop bepaald een uitdaging om te schilderen en voor een foto-achtig schilderij (precies nageschilderd van een (school)foto met veel blote tanden) moet je bij mij al helemaal niet aankomen. Hang dan gewoon die foto op, is mijn advies.

Simpel. Als ik iemand portretteer krijg je een schilderij van jezelf, geen foto dus.

Werkwijze: Ik ontmoet het model, maak geposeerde foto’s, en kies de meest interessante foto. Ik laat van tevoren zien welke foto ik heb gekozen voor een akkoord. Als iemand echt gruwt van een bepaalde kleur in het schilderij, dan houd ik daar rekening mee. Ik werk in principe met olieverf op doek. Een houtskooltekening is ook mogelijk.

Voorbeelden: (zie ook: http://www.selmanoort-art.nl)
– (boven) mevrouw A.M. van A., olie op doek, 60/80 cm
– (onder) Aaron Kok, acryl op board, 30/40 cm

naar de grenzen van de werkelijkheid

De eerste tien jaar schreef ik uitsluitend boeken die gebaseerd waren op de realiteit. Ik kon die realiteit niet loslaten. Pas toen ik een poos niet schreef en er een periode van rust in mijn leven had plaatsgevonden, schreef ik het eerste verhaal dat zich niet in een herkenbare werkelijkheid afspeelde – een sprookje genaamd “Eilandheimwee”, dat werd bekroond met een Zilveren Griffel. Sindsdien was het prettig de werkelijkheid te laten voor wat het was en nieuwe werelden te scheppen, op het randje van die werkelijkheid soms, waardoor lezers twijfelden. Het was herkenbaar en toch niet. Zoiets kon toch niet bestaan/gebeuren… of wel? En: Kon zoiets maar echt gebeuren. Bestonden deze boekpersonen maar echt.

Met schilderen verliep het voor mij vlotter. Thuis zette ik van alles op het doek zonder voorbeeld, tastend en zoekend tot er iets herkenbaars ontstond… en toch ook weer niet – situaties op de grenzen van de realiteit. Anders was het met een model voor mijn neus. Dan probeerde ik toch altijd weer een gelijkenis te treffen. Telkens weer ging wat ik maakte lijken op wie er voor me zat, of ik dat nu een interessant model en een interessante pose vond of niet (meestal niet). Voor mijn gevoel lukte het me gisterenavond voor het eerst echt om het model en de pose, waar ik helemaal niets mee had, los te laten door mijn blik ervan af te wenden en alleen nog maar gedeeltelijk haar houding te gebruiken voor wat ik wel interessant vond en wilde tekenen.

Een moeizaam proces waar ik altijd mee bezig ben en aan werk – het verbeelden van de grenzen van de werkelijkheid en het ongevormde land daarachter. Daar is het zoveel interessanter en daar vertoef ik zoveel liever dan in het land van de realiteit die wij denken met elkaar te delen.

zo precies mogelijk naar werkelijkheid

%d bloggers liken dit: