IMG_2352Een aantal dagen geleden kreeg ik een mailtje dat keurig in mijn vakje ‘reclame’ terecht kwam. Nu kijk ik dat vakje elke dag even na omdat kinderen die me mailen niet altijd duidelijk een onderwerp vermelden, en ook komt er weleens serieuze mail uit het buitenland in dat vakje terecht. In zag een mail getiteld: “Missie, 120 bij 100 cm” en pas na even realiseerde ik me dat dit de titel en het formaat van een schilderij van mij waren, dus ik klikte de mail open. Er stond een vriendelijke aanhef boven, de schrijver noemde zichzelf Gabriel Wolfgang zei dat zijn vrouw het schilderij had ontdekt en er weg van was. Hij wilde het haar graag cadeau geven. Kon ik nog meer informatie over het schilderij mailen, en de prijs? Het was voor hun nieuwe appartement. Hij zou in Adelaide gaan wonen.

Natuurlijk voelde ik mij zeer gestreeld. Wat leuk! Een flink deel van mijn familie woont in Australie, dus het leek mij goed mogelijk dat zij vrienden op de site van hun Nederlandse nichtje hadden gewezen. Ik mailde ‘Dear Gabriel’ terug en een uurtje later kreeg ik een opgetogen mail. Ik moest het schilderij als verkocht beschouwen en ik hoefde me geen zorgen te maken over het verzenden, zijn ‘shipping-agent’ zou het schilderij komen ophalen en cheques voor het gevraagde bedrag meenemen. De verhuizing naar Adelaide zou deze maand nog plaatsvinden. En hij was zo blij met de aankoop want zijn vrouw zou binnenkort bevallen van een zoon. Tot zover vond ik zijn verhaal nog aannemelijk. Op het betreffende schilderij staan tinnen soldaatjes en omdat het erg kleurrijk is, denken veel mensen dat het geschikt zou zijn voor een kinderkamer. Maar in mijn buik… daar knaagde het diertje ‘wantrouwen’ genaamd. Er is iets fout, knaagde dat diertje. ‘Waarom bepaalt hij dat hij met cheques gaat betalen? En waarom deze haast? En hij maakt veel fouten in zijn Engels…”  (Maar mijn Australische familie toch ook, omdat ze er nooit naar school zijn geweest… sprak ik tegen) Ik moest mijn banknr. IBAN en BIC nummer doorgeven. Voor de zekerheid belde ik met mijn bank. ‘Accepteer nooit cheques, die zijn negen van de tien keer ongedekt,’ was het advies van mijn bank. ‘Je kunt de gevraagde gegevens veilig doorgeven, maar als je ziet dat het geld op je rekening staat, moet je bellen met onze buitenlandafdeling, want soms kan overgemaakt geld nog teruggevorderd worden. Je moet dus bevestigd krijgen dat het geld vast staat voor je je schilderij opstuurt of meegeeft.’

Ik moest met tegenzin en teleurstelling onder ogen zien dat ik te maken had met een oplichter. En ik was aanvankelijk zo blij, ik had de vermeende verkoop zelfs al op facebook gezet en werd door vrienden van harte gefeliciteerd met een verkoop zo ver weg! Enfin. Alleen was het me nog niet helemaal duidelijk hoe ik dan opgelicht werd. Ik verstrekte geen wachtwoorden of onveilige gegevens. En het schilderij hing bij mij aan de muur. Niemand rende er mee weg, dus… hoe?

De aap kwam uit de mouw bij de derde mail. Ondanks dat ik duidelijk stelde dat betaling via overmaking zou verlopen, bleef de mailer bij zijn cheques alsof hij teveel haast had om mijn instructies nog op te volgen (hij moest onverwacht voor zijn werkgever op reis, mailde hij). Die cheques zou hij meegeven aan de ‘shipper’ die het schilderij bij mij thuis op zou halen. Omdat deze persoon cash nodig had zou hij een paar honderd euro meer uitschrijven. Zou ik dan die paar honderd euro aan deze persoon als wisselgeld willen meegeven? Dat zou fijn zijn en erg aardig van mij want hij had zo’n haast en moest weg en wilde het schilderij zo graag hebben en er was nog zoveel te regelen.

Okee. Duidelijk. En ook dat mijn tinnen soldaatjes ergens in een sloot hadden kunnen eindigen.

Blij met een dooie mus, en weer een levenslesje rijker.

Fijne feestdagen allemaal, en een gezond en liefdevol 2013!

Advertenties