Archives for the month of: december, 2012

IMG_2352Een aantal dagen geleden kreeg ik een mailtje dat keurig in mijn vakje ‘reclame’ terecht kwam. Nu kijk ik dat vakje elke dag even na omdat kinderen die me mailen niet altijd duidelijk een onderwerp vermelden, en ook komt er weleens serieuze mail uit het buitenland in dat vakje terecht. In zag een mail getiteld: “Missie, 120 bij 100 cm” en pas na even realiseerde ik me dat dit de titel en het formaat van een schilderij van mij waren, dus ik klikte de mail open. Er stond een vriendelijke aanhef boven, de schrijver noemde zichzelf Gabriel Wolfgang zei dat zijn vrouw het schilderij had ontdekt en er weg van was. Hij wilde het haar graag cadeau geven. Kon ik nog meer informatie over het schilderij mailen, en de prijs? Het was voor hun nieuwe appartement. Hij zou in Adelaide gaan wonen.

Natuurlijk voelde ik mij zeer gestreeld. Wat leuk! Een flink deel van mijn familie woont in Australie, dus het leek mij goed mogelijk dat zij vrienden op de site van hun Nederlandse nichtje hadden gewezen. Ik mailde ‘Dear Gabriel’ terug en een uurtje later kreeg ik een opgetogen mail. Ik moest het schilderij als verkocht beschouwen en ik hoefde me geen zorgen te maken over het verzenden, zijn ‘shipping-agent’ zou het schilderij komen ophalen en cheques voor het gevraagde bedrag meenemen. De verhuizing naar Adelaide zou deze maand nog plaatsvinden. En hij was zo blij met de aankoop want zijn vrouw zou binnenkort bevallen van een zoon. Tot zover vond ik zijn verhaal nog aannemelijk. Op het betreffende schilderij staan tinnen soldaatjes en omdat het erg kleurrijk is, denken veel mensen dat het geschikt zou zijn voor een kinderkamer. Maar in mijn buik… daar knaagde het diertje ‘wantrouwen’ genaamd. Er is iets fout, knaagde dat diertje. ‘Waarom bepaalt hij dat hij met cheques gaat betalen? En waarom deze haast? En hij maakt veel fouten in zijn Engels…”  (Maar mijn Australische familie toch ook, omdat ze er nooit naar school zijn geweest… sprak ik tegen) Ik moest mijn banknr. IBAN en BIC nummer doorgeven. Voor de zekerheid belde ik met mijn bank. ‘Accepteer nooit cheques, die zijn negen van de tien keer ongedekt,’ was het advies van mijn bank. ‘Je kunt de gevraagde gegevens veilig doorgeven, maar als je ziet dat het geld op je rekening staat, moet je bellen met onze buitenlandafdeling, want soms kan overgemaakt geld nog teruggevorderd worden. Je moet dus bevestigd krijgen dat het geld vast staat voor je je schilderij opstuurt of meegeeft.’

Ik moest met tegenzin en teleurstelling onder ogen zien dat ik te maken had met een oplichter. En ik was aanvankelijk zo blij, ik had de vermeende verkoop zelfs al op facebook gezet en werd door vrienden van harte gefeliciteerd met een verkoop zo ver weg! Enfin. Alleen was het me nog niet helemaal duidelijk hoe ik dan opgelicht werd. Ik verstrekte geen wachtwoorden of onveilige gegevens. En het schilderij hing bij mij aan de muur. Niemand rende er mee weg, dus… hoe?

De aap kwam uit de mouw bij de derde mail. Ondanks dat ik duidelijk stelde dat betaling via overmaking zou verlopen, bleef de mailer bij zijn cheques alsof hij teveel haast had om mijn instructies nog op te volgen (hij moest onverwacht voor zijn werkgever op reis, mailde hij). Die cheques zou hij meegeven aan de ‘shipper’ die het schilderij bij mij thuis op zou halen. Omdat deze persoon cash nodig had zou hij een paar honderd euro meer uitschrijven. Zou ik dan die paar honderd euro aan deze persoon als wisselgeld willen meegeven? Dat zou fijn zijn en erg aardig van mij want hij had zo’n haast en moest weg en wilde het schilderij zo graag hebben en er was nog zoveel te regelen.

Okee. Duidelijk. En ook dat mijn tinnen soldaatjes ergens in een sloot hadden kunnen eindigen.

Blij met een dooie mus, en weer een levenslesje rijker.

Fijne feestdagen allemaal, en een gezond en liefdevol 2013!

Advertenties

Afgelopen week reisde ik weer eens naar een PABO om er vier colleges te geven aan eerste- en tweedejaars studenten. Ik zou ook een boekentafel verzorgen. Ik verheugde me erop, want aankomend basisschool leerkrachten enthousiast krijgen voor voorlezen, lezen en het gebruik van boeken en verhalen op school is iets waar ik zeer warm voor loop. Ik had mijn colleges dan ook extra voorbereid en had dit keer een mooie powerpoint in elkaar gezet. Omdat het weer ijzel/sneeuwachtig was, besloot ik de dag tevoren al naar de plaats van bestemming te rijden en daar in een hotel te overnachten. Zo kwam het dat ik in mijn eentje in het prachtig versierde (kerst) restaurant van het hotel besloot te gaan eten, met een wijntje erbij. Ik kon mooi alle gesprekken om me heen afluisteren en genoot van het feit dat ik eens zelf niet het eten hoefde te koken, opdienen en opruimen. De volgende ochtend vond ik in de vrieskou mijn weg naar de ingang voor leveranciers van de PABO en werd na enig kloppen en bellen binnengelaten met mijn dozen met boeken.

De leerkrachten die me ontvingen waren heel aardig en gastvrij en hielpen me meteen met het opzetten van de boekentafel. Het auditorium was prachtig en een gigantisch witte muur toonde mijn powerpoint op zijn best. Vol goede moed stond ik dan ook klaar toen de eerstejaars studenten binnen kwamen… met laptops en mobieltjes. ‘Eh… hebben jullie een beleid tav die mobieltjes?’ vroeg ik de leerkracht die mij zou inleiden. Nee, geen beleid. Okee, ik nam aan dat de studenten van een leeftijd waren dat ze wel begrepen tot hoever ze konden gaan met die mobieltjes. Dat wisten de eerstejaars bijna allemaal en deze colleges verliepen dan ook geanimeerd. De studenten waren enthousiast en kwamen napraten aan de boekentafel. Na de lunch was het echter een ander verhaal met de tweedejaars. Er kwamen een paar studenten binnen die helemaal niet van plan waren te luisteren. Waarom ze sowieso binnen kwamen zitten is mij een raadsel. Van mij hadden ze best in de kantine mogen blijven. Voortdurend hielden ze elkaar grinnikend mobieltjes onder de neus en van het begin af aan luisterden ze niet en keken mijn kant niet eens uit. Waar keken ze naar? Youtube filmpjes? Ik raakte de draad van mijn verhaal een paar keer kwijt en sprak een paar studenten die echt niet van ophielden wisten, aan. ‘Dit leidt me enorm af. Zou je je mobiel even weg willen leggen?’ vroeg ik. Ze keken verbaasd en enigszins geïrriteerd, maar voldeden uiteindelijk toch aan mijn verzoek. Omdat ze toen wel moesten luisteren, werden ze zowaar toch nog gepakt door hetgeen ik stond te vertellen. Bij het vierde college begon ik wel moe te worden, en ook mijn stem raakte vermoeid. En mijn tolerantie. Dat gezeik met die mobieltjes. Grrrr! Die studenten waren wel niet leerplichtig maar het lijkt me niet meer dan FATSOENLIJK om die klotendingen in elk geval rustig te laten liggen en niet midden in mijn gezichtsveld ermee te zitten klieren. ‘Wat gedraag jij je strontvervelend!’ viel ik dan ook uit tegen een klier van een meid die zich werkelijk het hele college lang  misdroeg. ‘Ikke?’ vroeg ze vol onschuld met de bijbehorende uithaal. Ja, zo gaat dat. Ik denk niet dat zij boeken van mij zal gaan voorlezen als ze eenmaal juf is.

Enfin, ik overleefde het laatste college ook. En op weg naar huis, met de ondergaande zon blinkend in de autoruiten, vroeg ik me enigszins uit het veld geslagen af waarom er geen fatsoensafspraken gemaakt kunnen worden over het gebruik van de mobieltjes. (De “laptop-studenten” zaten overigens volop te typen en de powerpoint te bekijken en leken goed bij de les te zijn, en de meeste studenten gedroegen zich netjes en waren geboeid. Een paar studenten kwamen zelfs hun excuus aanbieden voor de anderen en zeiden zich te schamen voor het gedrag van die ‘daarboven zaten’.)

Als deze studenten straks leerkracht zijn, hebben ze dan hun mobieltjes voor zich liggen op hun tafel en kijken ze daar voortdurend op, boodschappen typend en linkjes open klikkend? ‘Even wachten, jongens, de juf/meester moet even kijken naar de foto’s van de kroeg van gisteren, het was daar zo lollig…’ Overigens was dit mobieltjesgedoe niet helemaal nieuw voor me. Tijdens het kinderboeken festival in Suriname zaten de leerkrachten van de kinderen, op enkele betrokken en gemotiveerde personen na, ook allemaal te sms-sen en keken niet op of om naar wat zich tussen de kinderen van hun klas en mij afspeelde.

En het is niet omdat ik niet boeiend kan vertellen. Wie dat durft te beweren, kan de boom in!

 

%d bloggers liken dit: