Als je terugkomt van vakantie, zie je vaak met een frisse blik wat je op wilt ruimen thuis. Voor mij was dat Facebook, waar ik de laatste tijd toch al niet vrolijk van word. Na een maand als kleuterjuf voor de zomervakantie wist ik het weer: volwassenen zijn alleen maar ouder. Niet wezenlijk anders. “Mama, mama, kijk naar mij! Juf, juf, zie je mij? Kijk dan!” Zoveel inzicht in de volwassen menselijke ziel & zaligheid hoef ik nu ook weer niet. Laat ik het daar maar op houden.

Er zijn mensen die van alles op twitter en facebook zetten waar mijn tenen van krullen, vooral bij berichten die niet over henzelf, maar over hun dierbaren gaan. Van foto’s van overledenen tot intieme details over ziektes, kinderen, liefdesleven, enz. Niet dat ik vind dat zulke zaken niet bespreekbaar zijn, maar mijn gevoel schreeuwt dat zulke zaken niet op deze manier openbaar gecommuniceerd moeten worden. Schakel over op de mail als je iets echt persoonlijks wilt toelichten aan een speciaal iemand waarmee je op twitter of FB aan de praat bent geraakt. Zo simpel is het. En zo netjes, integer en privé als het hoort. Je hoort sowieso niet alles van je dierbaren aan de grote klok te hangen. En ook waar het je eigen leven betreft ben je altijd gelinkt aan anderen en mocht je het voor jezelf niet nodig vinden, je bent die anderen wel discretie verschuldigd.

Mensen gaan wat mij betreft onthutsend over grenzen. Als mensen oud, dood of ziek en (ik bedoel in elk geval zonder toestemming tot openbaarmaking van die foto) gefotografeerd worden, als kinderen en geliefden  (al of niet met een beperking) geen toestemming geven om over hun beperkingen, zwaktes en persoonlijke strijd te FB/twitteren. Een blij kind met een diploma of pasverworven rijbewijs  in de hand op de foto op FB, okee. Dat lijkt me weinig kwaad kunnen. Maar uitgebreid twitteren of FB-en over het bedplassen of de driftbuien van je kind of de depressie van je moeder, vind ik echt niet kunnen. En moet dat nou: een foto plaatsen van je geliefde met een openbare liefdesverklaring erbij voor iedereen die het weten wil? Het lijkt de VS wel! Amerikanen gaan bij zoiets staan applaudiseren. We willen zo graag gehoord worden, allemaal. Zo graag dat we onze geliefden de bescherming van discretie niet geven die we hen verschuldigd zijn?

Natuurlijk zijn er leuke of informatieve dingen op FB. Iemand die oprecht blij en opgetogen een foto van het nieuwe jonge katje plaatst. Iemand die een tentoonstelling heeft. Een nieuw boek. Een mooie tekening. Of, naar genoeg, een gebroken been of een aanrijding met de auto. Ik vind het fijn om mee te leven met mensen die ik ken en waar ik een band mee heb. Dat kan zijn een collegiale band vanwege gedeelde werkinteresse (schrijvers, recensenten, etc), een vriend/familie band, of iemand uit het verleden (mijn vorige buurmeisjes, etc). Nu werd mijn FB dik bevolkt door mensen die ik helemaal niet kende. In het begin dacht ik dat het goed zou zijn om veel tot mijn vrienden toe te laten, omdat ik boeken schrijf en graag gelezen wil worden. Maar daar kom ik nu van terug. FB is commerciëler geworden en veel mensen willen bevriend zijn om zichzelf of hun product te verkopen of onder de aandacht te brengen. Ik heb dus opgeruimd in mijn vrienden/collega’s bestand.

‘Je kunt die facebookvrienden gewoon ‘uitzetten’, kreeg ik als goede raad van mensen die dachten dat ontvrienden weleens slecht zou kunnen zijn voor mijn PR. Ja. Maar dan staan ze nog steeds in mijn vriendenbestand. Zeker: veel leuke, lieve, aardige en gewoon betrokken mensen die iets willen weten over mijn boeken. Maar ook iemand actief bij een politieke partij waar ik niks mee te maken wil hebben kwam ik tegen, iemand die betrokken was bij nare agressieve zaken, en allerlei mensen waarvan ik eigenlijk helemaal niet weet waar ze voor staan (en er zijn veel onfrisse zaken en connecties). We leven in wantrouwige tijden. Ik ben iemand in een kwetsbaar beroep, schrijver en werkend met kinderen. Iedereen is welkom om zich mijn openbare FB te abonneren, wetend dat ik hun verslagen niet lees en zie. Ontvrienden is eerlijker dan hen ‘uitzetten’ (te vriend houden maar hun verslagen/foto’s niet langer ontvangen), vind ik. En in sommige gevallen soms ook gewoon verstandiger.

En voor al die lieve, leuke, aardige en gewoon betrokken mensen die ik heb ontvriend: jullie foto’s en verslagen waren mooi en teder en goedbedoeld, maar ze waren niet voor mijn oren en ogen bestemd. Ze waren voor opa en oma, voor familie, vrienden en kennissen. Ik hoop dat die er allemaal nog veel en lang van zullen genieten en ik wens jullie het allerbeste.

Advertenties