Toen ik zestien jaar was ging ik naar de (als links bekend staande) Haanstra Kweekschool voor Kleuterleidsters in het oude stadshart van Leiden, mijn geboortestad (en met 19 jaar kwam ik er met een diploma en mijn eerst geschreven kinderboek weer af). Daar volgde ik een specifieke opleiding tot kleuterleidster (bestaat nu niet meer en dat is een groot verlies). Het waren turbulente jaren waarin ik groeide naar een zekere volwassenheid en genadeloos werd geconfronteerd met mezelf, mijn achtergrond en mijn beperkingen. Maar ook met mijn talenten. Want ik genoot. Ik kreeg poppenspeelles van de beroemde poppenspeler Rien Baartmans (wie kent zijn Rikkie en Slingertje nog?) Ik kreeg talloze kinderboeken onder ogen. Leraren waren vaak aanstekelijk bevlogen en er werd prachtig a cappella gegalmd in de hal van het oude, gezellige en overzichtelijk schoolgebouw aan de Vliet. Achter in de tuin was een schoolpleintje naar een kleuterschool. Er scharrelden kippen en we konden de kleuters buiten zien spelen. Het allermeest werd ik betoverd door (de tekenleraar, maar dit terzijde, en) de blokfluit die ik moest leren bespelen. Noten lezen lukte me niet, zoals ik cijfers niet kan ‘lezen’ wilde het met muzieknoten ook niet lukken. Maar iemand speelde iets voor – en ik speelde het na. Mijn blokfluit was mijn dierbaarste bezit en  nooit ver weg. Als een verslaafde ging ik ieder vrij moment tussen lessen in even naar de hoogste lokalen, opende een van de roedeverdeelde raampjes, ging in het venster boven de dakgoot zitten en liet mijn melancholisch/romantische improvisaties over De Vliet waaien.

Waarom ik hierover blog? Omdat ik afgelopen week eindelijk als kleuterleidster aan het werk ben gegaan. Ik val in, een maand lang, full-time in een klas van 25 kleuters. En ik zal eerlijk zijn – het is een van de meest dappere dingen die ik ooit heb aangedurfd dus ik heb er nachtenlang slecht van geslapen. Het kwam er nooit van, mijn droom om een eigen klas kleuters te ‘hebben’. Waarom dan nu pas, na 34 jaar succesvol schrijverschap, nu ik 52 ben, drie kinderen thuis heb wonen en hoogbejaarde (schoon)ouders die ik in de gaten wil houden? Waarom nu pas, nu ik ernstige artrose heb en me jaren geen raad wist van de pijn? Hoort iemand niet juist van het onderwijs in het kinderboekenschrijverschap te groeien en blij te zijn het wat rustiger aan te kunnen doen (droom van velen)? Is dit geen omgekeerd traject?

Teveel voor een enkel blog. Ik zal er een paar blogs over schrijven.

En nee, ik houd niet op met schrijven. Tenminste niet zolang het (nog) zinvol is (!).

wordt vervolgd… (klik op ‘follow’ rechtsonder als je het vervolg niet wilt missen)

Advertenties