Onlangs ontving ik een verzoek van een uitgeverij om een voorleesboekje voor kleuters te schrijven voor een abonnementen serie. Ik ben bekend met deze boekjes en heb door de jaren al een hele stapel geschreven, voor bijna alle basisschool leeftijden. Fijne klussen, omdat het werk overzichtelijk is. Duidelijk wordt aangegeven wat er van me wordt verwacht en meestal word ik ook gevraagd het verhaal rond een bepaald thema te schrijven en/of rekening te houden met een specifieke doelgroep kinderen. Een voorleesboekje voor kleuters dus dit keer, thema kerst. Nu heb ik al veel kerstverhalen geschreven voor kleuters, dus ik wilde een andere invalshoek. Onmiddellijk schoot me iets te binnen, ik zou het kerstboekje schrijven vanuit een dier, ipv uit kleuters. Mijn keuze viel op muizen en die zag ik haarscherp voor me, met kleertjes aan, slapend in bedjes onder lappendekentjes, moeder muizen met schortjes voor en meisjes muizen met gestippelde jurkjes, heerlijk! Ik herinnerde me een kinderboekje vol muizen in broekjes en jurkjes, van lang geleden, toen ik zelf een kleuter was. Ik was er weg van en las en bekeek het telkens weer opnieuw. Er kwam een muizenmeisje in voor waarvan haar kopje niet met een lijn was getekend, maar de omtrek ervan werd aangegeven door heel kleine streep’haartjes’. Eigenlijk niet verwachtend dat het boekje nog in mijn bezit was, tilde ik een stapel boeken op en ja!! Daar lag het!! Het boekje uit mijn jeugd. Niet het mijne, met de ingekleurde plaatjes. Dat werd ooit weggegooid. Maar precies hetzelfde boekje van het jongere zusje van een vriendin. Het lag bij het vuilnis (waar ik altijd tussen rommel – dat is een familietrekje). Ik herkende het met vreugde en ontroering, en redde het en nu is het dus weer in mijn bezit. Het heet: “Sniffeltje Snorrepiet, de zingende muis” – een verhaal met tekeningen van Willy Schermelé. Uitgeverij G.B. van Goor Zonen’s – Den Haag – Batavia. Een auteur wordt niet vermeld.

Ik heb het boekje nu opnieuw zitten bekijken. Ik herinner me weinig van het verhaal, maar alles van de illustraties, tot de kleinste details. Muizen dus, met jurkjes en broekjes aan. Toch, als ik nu even snel stukjes  lees, ben ik bang dat het verhaal wel degelijk ook invloed op me heeft gehad. Het gaat vooral over dat meisjes hun plaats moeten weten en goede, propere huisvrouwtjes moeten worden. Oei! Meer dan ooit besef ik nu uit eigen ervaring hoe groot de invloed van kinderboeken is op mensenlevens!!

Het is wel tekenend, denk ik nu, dat ik me illustraties zo goed herinner van vroeger, maar de verhalen niet. Ik was dol op tekenen. Het was dan ook tweede keus, schrijver worden. Ik had namelijk al een pen en papier. Verf, doeken en een kunstacademie, of een illustratoren-opleiding, daar dacht ik niet eens over na, het behoorde niet tot de mogelijkheden. Dus probeerde ik maar in woorden af te schilderen wat ik in mijn gedachten ‘zag’.

Mijn eerste boek stuurde ik 33 jaar geleden naar Miep Diekmann. Ik was toen 18 jaar. Miep nodigde me uit om bij haar thuis te komen, zodat ze me kon leren hoe ik een manuscript in elkaar hoorde te zetten. Een van de eerste dingen die ze tegen me zei was: “Heb vooral niet de illusie dat je iets nieuws of origineels schrijft, alles is al gezegd, gedaan en geschreven. Alleen nog niet precies zoals jij het doet, dus schrijf op jouw manier, dan is het goed genoeg.”

Okee. Muizen met kleertjes aan dus. En kerstmis. Op mijn manier met een vleug nostalgie.

Wie kent het boekje ook nog van vroeger?

Advertenties