Archives for the month of: februari, 2012

naar de grenzen van de werkelijkheid

De eerste tien jaar schreef ik uitsluitend boeken die gebaseerd waren op de realiteit. Ik kon die realiteit niet loslaten. Pas toen ik een poos niet schreef en er een periode van rust in mijn leven had plaatsgevonden, schreef ik het eerste verhaal dat zich niet in een herkenbare werkelijkheid afspeelde – een sprookje genaamd “Eilandheimwee”, dat werd bekroond met een Zilveren Griffel. Sindsdien was het prettig de werkelijkheid te laten voor wat het was en nieuwe werelden te scheppen, op het randje van die werkelijkheid soms, waardoor lezers twijfelden. Het was herkenbaar en toch niet. Zoiets kon toch niet bestaan/gebeuren… of wel? En: Kon zoiets maar echt gebeuren. Bestonden deze boekpersonen maar echt.

Met schilderen verliep het voor mij vlotter. Thuis zette ik van alles op het doek zonder voorbeeld, tastend en zoekend tot er iets herkenbaars ontstond… en toch ook weer niet – situaties op de grenzen van de realiteit. Anders was het met een model voor mijn neus. Dan probeerde ik toch altijd weer een gelijkenis te treffen. Telkens weer ging wat ik maakte lijken op wie er voor me zat, of ik dat nu een interessant model en een interessante pose vond of niet (meestal niet). Voor mijn gevoel lukte het me gisterenavond voor het eerst echt om het model en de pose, waar ik helemaal niets mee had, los te laten door mijn blik ervan af te wenden en alleen nog maar gedeeltelijk haar houding te gebruiken voor wat ik wel interessant vond en wilde tekenen.

Een moeizaam proces waar ik altijd mee bezig ben en aan werk – het verbeelden van de grenzen van de werkelijkheid en het ongevormde land daarachter. Daar is het zoveel interessanter en daar vertoef ik zoveel liever dan in het land van de realiteit die wij denken met elkaar te delen.

zo precies mogelijk naar werkelijkheid

Advertenties

Onlangs ontving ik een verzoek van een uitgeverij om een voorleesboekje voor kleuters te schrijven voor een abonnementen serie. Ik ben bekend met deze boekjes en heb door de jaren al een hele stapel geschreven, voor bijna alle basisschool leeftijden. Fijne klussen, omdat het werk overzichtelijk is. Duidelijk wordt aangegeven wat er van me wordt verwacht en meestal word ik ook gevraagd het verhaal rond een bepaald thema te schrijven en/of rekening te houden met een specifieke doelgroep kinderen. Een voorleesboekje voor kleuters dus dit keer, thema kerst. Nu heb ik al veel kerstverhalen geschreven voor kleuters, dus ik wilde een andere invalshoek. Onmiddellijk schoot me iets te binnen, ik zou het kerstboekje schrijven vanuit een dier, ipv uit kleuters. Mijn keuze viel op muizen en die zag ik haarscherp voor me, met kleertjes aan, slapend in bedjes onder lappendekentjes, moeder muizen met schortjes voor en meisjes muizen met gestippelde jurkjes, heerlijk! Ik herinnerde me een kinderboekje vol muizen in broekjes en jurkjes, van lang geleden, toen ik zelf een kleuter was. Ik was er weg van en las en bekeek het telkens weer opnieuw. Er kwam een muizenmeisje in voor waarvan haar kopje niet met een lijn was getekend, maar de omtrek ervan werd aangegeven door heel kleine streep’haartjes’. Eigenlijk niet verwachtend dat het boekje nog in mijn bezit was, tilde ik een stapel boeken op en ja!! Daar lag het!! Het boekje uit mijn jeugd. Niet het mijne, met de ingekleurde plaatjes. Dat werd ooit weggegooid. Maar precies hetzelfde boekje van het jongere zusje van een vriendin. Het lag bij het vuilnis (waar ik altijd tussen rommel – dat is een familietrekje). Ik herkende het met vreugde en ontroering, en redde het en nu is het dus weer in mijn bezit. Het heet: “Sniffeltje Snorrepiet, de zingende muis” – een verhaal met tekeningen van Willy Schermelé. Uitgeverij G.B. van Goor Zonen’s – Den Haag – Batavia. Een auteur wordt niet vermeld.

Ik heb het boekje nu opnieuw zitten bekijken. Ik herinner me weinig van het verhaal, maar alles van de illustraties, tot de kleinste details. Muizen dus, met jurkjes en broekjes aan. Toch, als ik nu even snel stukjes  lees, ben ik bang dat het verhaal wel degelijk ook invloed op me heeft gehad. Het gaat vooral over dat meisjes hun plaats moeten weten en goede, propere huisvrouwtjes moeten worden. Oei! Meer dan ooit besef ik nu uit eigen ervaring hoe groot de invloed van kinderboeken is op mensenlevens!!

Het is wel tekenend, denk ik nu, dat ik me illustraties zo goed herinner van vroeger, maar de verhalen niet. Ik was dol op tekenen. Het was dan ook tweede keus, schrijver worden. Ik had namelijk al een pen en papier. Verf, doeken en een kunstacademie, of een illustratoren-opleiding, daar dacht ik niet eens over na, het behoorde niet tot de mogelijkheden. Dus probeerde ik maar in woorden af te schilderen wat ik in mijn gedachten ‘zag’.

Mijn eerste boek stuurde ik 33 jaar geleden naar Miep Diekmann. Ik was toen 18 jaar. Miep nodigde me uit om bij haar thuis te komen, zodat ze me kon leren hoe ik een manuscript in elkaar hoorde te zetten. Een van de eerste dingen die ze tegen me zei was: “Heb vooral niet de illusie dat je iets nieuws of origineels schrijft, alles is al gezegd, gedaan en geschreven. Alleen nog niet precies zoals jij het doet, dus schrijf op jouw manier, dan is het goed genoeg.”

Okee. Muizen met kleertjes aan dus. En kerstmis. Op mijn manier met een vleug nostalgie.

Wie kent het boekje ook nog van vroeger?

%d bloggers liken dit: